winterdrank
8 december 2017

winterdrank

8 december 2017

foto

671

SUPERMAAN
4 december 2017

SUPERMAAN

4 december 2017

foto

666

WINTERLICHAMEN 2
2 november 2017

WINTERLICHAMEN 2

2 november 2017

foto

656

HOBBY
1 november 2017

HOBBY

Het bloemschikken begon

toen de herfst inlands was.

We stonden op het kerkhof.

Mijn gedachten dwaalden af.

Mijn voeten doolden tussen het graniet.

Ik zocht naar leven,

belandde op de vuilnisbelt:

plastiek bloemen

maar ook verlepte echten lagen er doods bij.

Hier begon de fantasie naar bloemschikken.

Tussen alle troep lag een doorprikt stuk oasis

en daar begon ik mijn eerste hobby uit te oefenen.

Plastieken maar ook bijna levenden belandden op

het steekschuim.

Ik werd de eigenaar van deze zaak,

een bloeiende zaak gelegen net naast de ingang van deze rustplaats.

Veel geld vroeg ik niet voor dit eerste bloemschikstuk

maar  werd kerkhofleverancier voor iedere feestelijkheid:

met Pasen deed ik er een krultak tussen met hangende eitjes,

met de kerst dennentakken,

met verjaardagen een slinger of een afgedankte sigaret.

Jaren geloofde ik in mijn talent

tot ik zag dat de dag nadat ik het stuk geplaatst had,

het weer verdwenen was.

Ik vermoed dat het die dag was, dat ik een nieuwe hobby koos.

Jaren later vroeg een jongen me wat mijn hobby was.

Ik hield een betoog dat ik tegen hobby’s was.

Daarna stelde hij geen vragen meer.

Ik heb altijd een moeilijke verhouding gehad met het woord hobby.

Het voelt zo vrijblijvend.

HOBBY

1 november 2017

tekst

654

duister spelen met JEF VAN GESTEL
27 oktober 2017

duister spelen met JEF VAN GESTEL

27 oktober 2017

foto

635

WINTER LICHAMEN
19 oktober 2017

WINTER LICHAMEN

19 oktober 2017

foto

629

WINTER beelden IN beelden
18 oktober 2017

WINTER beelden IN beelden

18 oktober 2017

tekening

650

herfstBLOESEM
15 oktober 2017

herfstBLOESEM

15 oktober 2017

foto

641

BORSTEN MAN
8 oktober 2017

BORSTEN MAN

De jongen droeg al jaren borsten

want het kraantjeswater bevatte vrouwelijke hormonen

toch eiste hij dat zijn nieuwe vriendin

dagelijks een pil zou slikken

opdat hij nooit een rubber

rond zijn lul hoefde te trekken

daarnaast predikte hij

het biologische leven

in one-liners.

De nieuwe vriendin

probeerde logica

in al zijn zinnen te vinden

die vond ze niet

het was koud

ze wilde een jas

maar die kreeg ze niet

daarom nam ze de klink

deed de deur open

en sloeg hem zacht toe.

BORSTEN MAN

8 oktober 2017

tekst

644

de NIEUWE KLEUREN zijn aangekomen
26 september 2017

de NIEUWE KLEUREN zijn aangekomen

26 september 2017

foto

625

afscheid van EEN ZOMERSYMFONIE
26 september 2017

afscheid van EEN ZOMERSYMFONIE

Een symfonie is een samenklank waarbij

verschillende instrumenten als een geheel klinken.

De zomer is net voorbij en toch zit ik middenin zijn samenklank.

Mijn rug leunt tegen de stevige stam van een boom wiens naam ik niet ken,

zijn schors kraakt zacht tegen de stof van mijn hemd.

Het nog groene bladerdak wordt meegenomen door de wind.

Het klinkt meer als een golfplatendak in de nacht waarbij de miezer is omgezet in druppende regen. Bijna verdovend in je oren. Een snel ritme dat je niet mee kan tikken met je vingers. Het is een jazz improvisatie van hen, alle duizenden samen. Het fluistert in mijn oor als een licht hitsig zomerlief.

Het blad staat nog groen, nog.

Je voelt dat dit zijn laatste groene gezang is.

Rood, oranje, geel en bruine bladeren klinken anders, ze ritselen meer.

Zeker als ze hun zwaartekracht laten gelden en de grond op dwarrelen.

Maar zover is het nog niet.

Mijn voet op de grond, ligt naast een dikke net opgedroogde koeienvla.

Erboven hangen gele bloemen.

In hen zoemen de hommels en wespen,

op zoek naar nog wat nectar.

Er wordt grote arbeid geleverd,

naarstig gezocht en gezogen.

Een gezoem dat afgewisseld wordt door gegraas

Enkele meters voor me, met hun poten in het water,

grazen de bizons in het aanpalende riet.

Het maakt een trekkend geluid.

Ik weet niet of het komt door hun mond, hun gemaal of door hun horens die het gras kammen.

Een bejaarde vertelde dat hier in de middelste boom, een holle boom, veel zeearenden zitten.

Ik zoek maar vind ze niet, hoewel ik niet zeker weet hoe zeearenden klinken.

Uit het riet stijgen ganzen op. Ze gakken, hoor ik iemand zeggen. Gakken en in formatie vliegen.

De beloofde bevers duiken niet in het blauw.

Af en toe komt een vis om adem happen.

Ze doen een duet met de krekels die verstopt zitten recht achter me.

Sommigen zouden zeggen dat het hier stil is.

Dat is het niet.

Als je goed luistert hoor je de libellen die elkaar flirtend opzoeken

of hoor je licht zoemend de muggen hun paringsdans doen.

Ze doen een contactimprovisatie met velen.

Dicht boven, onder en naast elkaar

rakelings elkaar net niet aan en opschurken.

Dit is de laatste koorzang. De hele zomer gerepeteerd.

En nu spelen ze allen voor mij hun eindsymfonie.

Ik wil niet dat het stopt.

Maar alles stopt of gaat verder als iets anders.

Als humus,

als honing,

als mest,

als vlees op je bord,

als kiem,

als paddestoel in je pan,

als zoveel dingen die ik niet kan overzien.

Dat maakt me droefgeestig op een lichte manier.

Ik probeer afscheid te nemen van iets waarvan ik niet weet wat het dan precies is.

Het is meer dan enkel van de zomer.

Het is een jachtigheid,

een hysterie,

een enthousiasme,

een hitsigheid,

een teveel van alles tegelijk dat  je onrustig maakt en toch het gevoel geeft dat je leeft.

Veel te veel om straks naar minder te gaan.

Te versoberen. Los te laten.

Maar nu hou ik de klank nog even vast.

Zolang ik kan.

 

afscheid van EEN ZOMERSYMFONIE

tekst

618

Blauwe Bessen Uitstallen
12 september 2017

Blauwe Bessen Uitstallen

12 september 2017

foto

614

blauwe bessen bewaren
12 september 2017

blauwe bessen bewaren

foto

607

KANARIE
20 augustus 2017

KANARIE

Papegaai is ziek

en hij moet sterven,

zong ik vrolijk

jaren lang.

daar denk ik aan

als ik mijn kanarie

twee dagen lang probeer te reanimeren.

Eerst dacht ik dat hij gewoon zijn werk deed

maar ik merkte dat het menens was

hij was te lang ziek en hij moest sterven.

Lang was ik er trots op

dat ik een kanarie had

hij leidde me de weg

winter en zomer.

als hij viel

wist ik dat de andere ook snakten naar water

dan gaf ik ook de andere planten drinken.

En het klopte steeds,

de anderen hadden het ook nodig.

Was hij er niet geweest,

dan had geen enkele plant het overleefd.

Mijn kanarie gaf het ritme aan

ik luisterde naar hem

iets te laat vaak

maar ik observeerde hem iedere dag

behalve vorige week.

Toen was hij ziek en moest hij sterven.

Ik denk aan de kanaries van onze maatschappij

en bedenk me dat het zo raar is dat we steeds,

zoals ik deed,

eerst de kanaries laten sterven voordat we handelen.

Ik had mijn kanarie ook gewoon genoeg water kunnen geven.

Ik wist wat nodig was.

maar ik liet hem zijn werk doen.

misschien moeten kanaries ontslaan worden

van hun kanarieschap

en als raadgevers dienen

dat zij de norm worden

en niet eerst moeten sterven voordat de rest gaat.

KANARIE

20 augustus 2017

tekst

584

lena ordent zomerbos
16 augustus 2017

lena ordent zomerbos

16 augustus 2017

foto

591

FEEST van de MOEDER
15 augustus 2017

FEEST van de MOEDER

Ik zit in de trein

die ik nu dagelijks bewoon

het is stil

want een feestdag.

in mijn wagon enkel ik,

een vrouw en twee zonen, kleuters.

de trein tjokt richting zee,

dat vergeet ik weleens.

hoogzomer maar het giet buiten

druilerig zou je wel kunnen zeggen

grijs.

de moeder ook

ze valt in herhaling

een monoloog in een loop

zwijgen heb ik gezegd

we gaan zwijgen

of we gaan uitstappen

hier

de bedreigingen snijden de wagon doormidden

aw mama dat doet pijn

gehuil dat wegebt als de zee.

Dat de feestdag moederdag is,

merk je niet.

Mijn telefoon rinkelt

van lieve woorden .

Deze moeder is geen dader

maar haar emmer is vol

haar spanning  over.

dat de regen en de zee haar straks rustig mogen maken

dat de schoonheid haar dagelijkse realiteit mag vergeten

dat zachtheid binnenvalt

dat haar vlees weer mag weken

en haar toonval verzacht.

De riem eraf

de dreiging weg

toch voor even

maar liefst zo lang mogelijk.

FEEST van de MOEDER

15 augustus 2017

tekst

586

zomer oogst zoVEEL
6 augustus 2017

zomer oogst zoVEEL

6 augustus 2017

foto

573

fiets luchten
3 augustus 2017

fiets luchten

3 augustus 2017

foto

569

paden wegen deuren open
1 augustus 2017

paden wegen deuren open

1 augustus 2017

foto

564

oogst na het blauwe goud
16 juli 2017

oogst na het blauwe goud

16 juli 2017

foto

550

AGI
9 juli 2017

AGI

De afgelopen 10 jaren werden mijn reisbestemmingen bepaald door de nog te ontdekken geboortegronden van mijn naasten. Bij die naasten zitten twee vrienden wiens naam je kan vertroetelen tot Agi.
De ene komt uit het zuidelijke Oost-Europa. De andere uit het Noordelijke gedeelte van Oost-Europa. Met de ene ben ik jaren als onderzoeker/ontdekker naar haar geboortegrond getrokken temidden van de bergen en bossen.
Nu ben ik met de andere Agi in haar geboortestad.
We logeren bij familie. Als ik en haar familie twee verzamelingen zouden zijn, dan zitten in onze doorsnede geen gemeenschappelijke talen. Ik kan enkel baden in gesprekken waar ik geen touw aan kan vastknopen. Alsof je in eentje in je eindproef neurochirurgie bent beland. Je krijgt het mes in je hand en een open schedel. Verwijder de tumor. Start.

Vorige week kreeg ik een brief van een jeugdvriendin. De laatste keer dat ik een brief van haar ontving, zat er een legende bij. De A waren drie puntjes geworden, de B een driehoek, de C een rechtstaande ovaal enzovoort. Moderne brieven zijn op dat gebied gemakkelijker te analyseren. Helaas. Want hier gezeten in op een leren zetel, zwem ik in een onbekende klankenzee. Als in een rubber bootje, klotsend over de zee. Het maakt me nederig. Stel je voor dat je ineens in een traject komt: je moet je in 6 maanden integreren,  de taal leren, je aanpassen aan de cultuur, werk zoeken, normaal doen, onbegrijpelijke formulieren invullen. Dat wens je niemand toe, toch?

AGI

9 juli 2017

tekst

603

welke HOOFD stad
8 juli 2017

welke HOOFD stad

8 juli 2017

foto

579

schaap spinnen wol winnen
3 juli 2017

schaap spinnen wol winnen

3 juli 2017

foto

560

KORTSTENACHTSCHADUW
22 juni 2017

KORTSTENACHTSCHADUW

22 juni 2017

foto

529

einde van je herfst op het einde van de lente
20 juni 2017

einde van je herfst op het einde van de lente

20 juni 2017

foto

522

in- en uitDOPPEN
18 juni 2017

in- en uitDOPPEN

18 juni 2017

foto

516

in- en uitDOPPEN
18 juni 2017

in- en uitDOPPEN

als ik de eerste erwt van het jaar dop

en rechtstreeks in mijn mond steek

overvalt me het beeld van een blik erwten

de smaak daarvan heeft niets met deze van doen

hier proef ik noten en een frisse lente

ook al is het weer plakkerig en laf.

als ik de erwtjes zo alledrie, één voor één uit hun jas trek

moet ik denken aan mijn twee zussen

met wie ik iedere zomer door de velden

naar de zadenwinkel trok.

temidden van die winkel stond een wastrommel

ieders 1 hand apennootjes, de weegschaal op en betalen

(toen schreef je apenootje nog met twee n’en)

dan naar buiten om ze in de wei op te eten

als er drie nootjes in zo een dop zaten

mocht je een wens doen

alsof we op schattenjacht gingen

graaiden we door de doppen

één keer wenste ik Kenny onze buurjongen dood

maar verder waren het hele simpele wensen.

ik denk dat ze apenootjes noemen

en doppinda`s heten

maar als doperwten doperwten heten

dan hebben ze ook recht op een benoeming.

ik zoek nu al een hele ochtend naar een waardige naam

maar als ik er een dier aan wil toevoegen,

loopt mijn zoektocht vast

want aan dieren heb ik eigenlijk altijd een hekel gehad

en aan groenten en noten totaal niet.

tenzij ze in blik zitten

want dat heeft volgens mij niets met elkaar van doen.

in- en uitDOPPEN

tekst

520

ZON TIJD
16 juni 2017

ZON TIJD

16 juni 2017

foto

536

SPRING
15 juni 2017

SPRING

15 juni 2017

foto

509

ORAKEL
12 juni 2017

ORAKEL

Deze druppel voorspelde het orakel niet

ze was nog maar de bocht om

en de eerste viel op mijn voorhoofd die normaal bedekt is met een pony

maar de pony vloog links en rechts en zo was het voorhoofd vrij

voor die eerste koude natte drup

toen ze trouwde voorspelde het orakel een half jaar van tevoren het weer

en ze kreeg haar gelijk

gelukkig maar

anders hadden we niet kunnen genieten van de idyllische plek.

In mijn geboortestreek brengen mensen eieren naar de nonnen

die dienst doen om te bidden voor goed weer.

Ik vraag me af wat ze doen met zoveel eieren aangezien auto’s af en aanrijden

voor een communie, een trouw, vermoedelijk ook voor geplande sterfgevallen

ik hoop advocaat

hoewel ik zelf het verschil tussen een avocado en advocaat niet kan onthouden

het is altijd weer een gok

allebei lekker

en in het geval van advocaat

altijd handig als hij in een glaasje zit en niet omhuld met een toga

verwarring alom

zeker ook met deze stormige wind

want het orakel gaat enkel over regen of zon

hoewel ik ook wel weet dat de zon ook schijnt

als het daaronder regent

thans dat zegt een meditatiegoeroe die ik goed ken

aangezien hij het hoofd en stem is van die ene app.

ORAKEL

12 juni 2017

tekst

498

klap bloem
26 mei 2017

klap bloem

26 mei 2017

foto

504

KLAP BLOEM
25 mei 2017

KLAP BLOEM

pats boem

een klap bloem

roos maar dan bleekoranje

alsof hij uit een saaie postkaart is gekropen

eentje die je moeder stuurde naar al haar leerlingen

om ze moed in te fluisteren voor examens

hij staat zo stil op zijn steeltje

je kan haast door zijn vleugels kijken

als bij kalkpapier.

als je hem plukt

gaat hij dood

of zorgt hij dat het onweer iets langer wegblijft

je kan hem niet langer bewaren dan hij wil blijven

dan rest zijn steel nog even

maar is ook weer weg

voor lange tijd

als bij een vluchtig gesprek

“de mama van Kelly is terug hervallen”

“oh , maar zij was toch al dood”

“ja maar nu is ook nog eens terug heel ziek geworden”

en je fietst verder

want je hebt geen zonnecrème op

de zon priemt

en je bent je hoed vergeten

die hoed die je kreeg op vakantie

je werd 12

de hele familie koos een hoed uit

behalve jij

dat was je eerste verzet

misschien je enige

maar daar op vakantie ben je die hoed vergeten

dus je moet nu snel verder trappen

pats pats pats

boem

KLAP BLOEM

25 mei 2017

tekst

500

fiets vloot
15 mei 2017

fiets vloot

er zijn veel dingen die ik aangeleerd kreeg als kind

daar moest ik net aan denken toen ik van mijn werkplek

huiswaarts fietste het park door en ik ingehaald werd

door een andere fietser.

onze moeder had een zwarte simpele damesfiets

met een zwart zadel waarin een ruitmotief geperforeerd zat

en ik kreeg voor mijn eerste communie een felgroene fiets.

onze ouders wisten alle zondagen in te vullen met fietsen

en een leuke kinderlijke ontspanning erachter

bijvoorbeeld: 80 km fietsen én in een grote speeltuin spelen.

ik weet niet of ik dat heel leuk vond

of dat ik er steeds weer intuimelde

maar die fietsbenen heb ik nog steeds.

als we samen, onze moeder, mijn 5- en 9-jarige zus en ik als 6 jarige,

temidden van de velden fietsten

en een vloot sportieve coureurs ons inhaalden

dan keek onze moeder ons aan

“kom, dat laten we toch niet gebeuren”

we wisten wat ons te doen stond

onwijs hard trappen totdat we die troep patserige mannen ingehaald hadden

om dan triomfantelijk blij te zijn met onze keer op keer overwinning.

Het zijn gewoontes die aan je gaan kleven.

Enkele jaren geleden was ik met onze vader op fietsvakantie

we stonden aan een rood licht

we stonden achter een bejaard echtpaar

‘dra zou het groen worden

we zouden de fietsers inhalen en onmiddellijk de berg pal voor ons beklimmen

tegen de tijd dat wij op de top zouden staan genieten,

zouden die bejaarden nog ploeteren

aan een omvallende snelheid.

Het werd groen

de bejaarden trappen en beginnen te racen

ik probeer ze in te halen

of poog ze in te halen

ik kan mijn ogen niet geloven

het is alsof zij vliegen over die beklimming.

Dat was de eerste elektrische fiets die ik zag.

Als nu iemand me inhaalt,

inspecteer ik de hele fiets nauwgelet

want vaak, helaas niet altijd,

gaat het over een elektrisch exemplaar.

fiets vloot

15 mei 2017

tekst

507

koolrabiboom
10 mei 2017

koolrabiboom

10 mei 2017

foto

512

paksoi hemel
2 mei 2017

paksoi hemel

2 mei 2017

foto

525

3 maanden later met de lente in bloei
19 april 2017

3 maanden later met de lente in bloei

19 april 2017

foto

473

TERROIR
17 april 2017

terroir

vanochtend vertelde iemand me

dat net als bij wijn

ook bij thee

de terroir een belangrijk begrip is

de terroir is de bodem waar de druif hangt

of het kruid groeit alvorens geoogst

mijn geboortedorp is

de beste terroir voor aardbeien

mijn huidige woonplaats is de beste

terroir voor schadelijke luchtkwaliteit

 

zelf ben ik jaloers op een ritueel

dat plaatsvindt op Nederlands terroir:

thee drinken na school en even praten aan tafel

een transitgebied tussen dag en vooravond

zoals het avondeten een transitgebied is

tussen vooravond en avond.

tanden poetsen een transitgebied

tussen verticaal en horizontaal.

plassen het gebied

tussen de nacht en de ochtend

(of tussen deel 1 en deel twee van de nacht)

het ontbijt is dan weer het transitgebied

tussen de ochtend en het aanvangen van de dag

het middagmaal het gebied tussen

voor en namiddag

om dan weer uit te komen bij het theedrinken

 

een keer had ik de eer

om te eten in een chique Japans restaurant

bij iedere gang was er een aangepaste thee

de vrouw kwam dan zeggen waar de kruiden geteeld werden

het waren gebergtes waar ik tot dat moment geen weet van had

het was heel ver weg, dat wel

ze had ook wat kunnen verzinnen

maar ik genoot van alle terroirs die passeerden

zonder weet te hebben van het begrip terroir.

het waren één voor één heerlijke theesoorten.

en ik nam me die avond voor,

iedere dag een theemoment in te lassen.

zoals vele voornemens

hield ik het 1 dag vol.

tot vorige week

ik nog eens een uitgebreid theeritueel hield met mezelf op het dakterras

maar dat telt niet vrees ik

want toen wilde ik gewoon contact maken

met mijn buurman

die een sigaret rookte op zijn terroir.

TERROIR

17 april 2017

tekst

479

winters sonnet scheet
13 april 2017

winters sonnet scheet

13 april 2017

video

461

winters scheet beeld sonnet
13 april 2017

winters scheet beeld sonnet

foto

469

winterse sneeuw
12 april 2017

winterse sneeuw

12 april 2017

foto

465

ZOMERTIJD LANDSCHAP
26 maart 2017

ZOMERTIJD LANDSCHAP

26 maart 2017

foto

444

GAUW RAP EFKES VLUG
22 maart 2017

GAUW

RAP

EFKES

VLUG

het zijn woorden die al generaties domineren

in het taalgebruik bij de vrouwelijke kant van onze familie.

“Ik ga in de gauwte nog efkes naar ’t toilet”

“Ik ga rap efkes naar den boer groenten halen”

Omtrent iedere zin, iedere handeling bevat minstens één van deze 4 woorden.

Ik heb er zoooooooo tegen gerevolteerd

maar het heeft zijn effect niet gekend

behalve binnenin mezelf

als het snel moet, blokkeer ik.

 

het mooiste natuurfenomeen dat ik ken

zijn de kersenbloesems

ineens hangen ze daar aan de takken

in volle bloei

straten veranderen van geur en kleur

als je dat ziet,

moet je als in de zoo gaan zitten en kijken

dit kan niet

zoveel schoonheid op een takje

takjes

het werkt in op je systeem

het is een boost voor iedereen en alles

het is de voorbode die roept dat

de LENTE is begonnen

maar zo plots dat ze er zijn

zo rap zijn ze verdwenen

en als je niet vlug efkes de tijd hebt kunnen nemen

zo gauw zijn ze het land weer uit

weg

gepasseerd

GAUW RAP EFKES VLUG

22 maart 2017

tekst

451

ENTHOUSIASME
21 maart 2017

ENTHOUSIASME

Als mensen over mij spreken,

valt vaak het woord “ENTHOUSIAST”

als mensen tegen mij praten

valt vaak, klinkend als één woord,

DOE-EENS-RUSTIG

ik heb er een soort allergie op gekweekt

hoewel ik nu niets anders kan bedenken

dan het woord ‘enthousiast’

om mijn huidige status te definiëren

want ik voel dat de lente gaat komen

en dat maakt mij wildenthousiast

er mag gezaaid worden en ik ben te ongeduldig

om het niet voordat ik zal zaaien het meteen af te oogsten

Enthousiast,

behalve de nacht voor de dag dat het lente zou worden

ik ben slaperig

moe

te moe om te plassen maar ik moet

dus zonder het licht aan te doen strompel ik

niet erg enthousiast de trap af

ik mistrap en knots de trap naar benee

iets later blauwe zwaailichten voor mijn raam

een ambulance draagt me op een ijskoude berrie naar buiten

mijn overlevingsmechanisme is net als mijn allergie

dus ook op de spoed daagt mijn enthousiasme weer op

ze gooien er een afgeleide van valium in

waardoor het lijkt of ik de hele Jamaicaanse oogst heb zitten roken

zo euforisch stoned ben ik

op de eerste dag van de lente weet ik niet welke metafoor ik hierin moet lezen

ik lig terug in mijn winters hol

en kan horizontaal niet beginnen met zaaien

mijn enthousiasme probeer ik te temmen

in de hoop dat mijn lente

dit jaar iets later mag beginnen

ENTHOUSIASME

21 maart 2017

tekst

440

laatste WINTER maan
12 maart 2017

laatste WINTER maan

12 maart 2017

foto

448

vecht
20 februari 2017

vecht

20 februari 2017

foto

432

val
19 februari 2017

val

19 februari 2017

foto

428

vlucht
18 februari 2017

vlucht

18 februari 2017

foto

425

inspecteurs
9 februari 2017

inspecteurs

inspecteurs worden in zonnebanken verstopt

hun witte lijven omhuld,

omsingeld door UVstralen

kijkend hoe giftig de meest toxische stoffen op hun huid zullen indalen

om dan een handtekening neer te pennen

en te zorgen dat dit centrum er voorgoed mee stopt.

 

schande sprak men!

over het water zet een pancakegezicht

protesten negerend, alternatieve feiten regerend

krabbels uit naam van zijn Amerikaanse clan

 

de bedreiging lijkt vaak ver weg maar woont dichtbij

in een straat, een kier, een steeg

als alle files in hun huiskamers voor tv liggen

met hun blik op oneindig leeg

dan zijn massa ’s toxische deeltjes blijven plakken in de lucht ,

de barometer dicteert: code oranje-rood

schande weet men

dan moeten inspecteurs steekproeven komen nemen

en handtekeningen plaatsen

zodat deze levensbedreigende straten worden afgesloten voor verkeer,

anders is ieder long vroegtijdig in ademnood.

inspecteurs

9 februari 2017

tekst

421

postpakket-performance BEDeditie-tour
4 februari 2017

postpakket-performance BEDeditie-tour

4 februari 2017

foto

417

de eerste februari berg
2 februari 2017

de eerste februari berg

2 februari 2017

foto

411

eenzame bejaarden
1 februari 2017

eenzame bejaarden

1 februari 2017

foto

409

vooravond voornemens
31 januari 2017

vooravond voornemens

Op de vooravond van de verdrietigste maand

probeer ik manieren te zoeken

HOE februari door te ploeteren.

Ga ik het eleganter doen,

of zal ik net echt gaan hangen

hangen in de zwaarte die de aarde sterker dan andere maanden dicteert.

Toen ik 10 was, bracht ik februari in bed door,

voorjaarsdepressie verantwoordde de dokter.

Ik zit op het toilet en kijk naar een foto genomen afgelopen juni.

Totaal overbelicht zodat witte koppen op het fotopapier werden gedrukt.

En toch zie je de hoop in onze ogen.

Alles is nog mogelijk.

Een vrouw kan binnenkort wereldleider worden.

Eindelijk.

Tot een tijd geleden ineens aanvoelde als de nipte rand voor een ravijn.

En met de eenzaamste, verdrietigste en somberste maand

in het kielzog van de vreselijke inwijding van een staatshoofd

die de domste beslissingen neemt die alleen maar angst inboezemen

ga ik proberen februari te doorploeteren met rijmschema’s,

zachte deuntjes en korte zinnen…

Mijn eerste postpakket-performance is bijna af

die her en der de ochtend mag inzingen

op verscheidene beslapen bedden

als een fluisterende lawine

de dag in

het bed uit.

Met een deuntje als houvast van een eenvoudige dag

uit de somberste maand die hopelijk ook weer mee zal vallen of staan.

vooravond voornemens

31 januari 2017

tekst

389

uit de grond van mijn
30 januari 2017

uit de grond van mijn

30 januari 2017

foto

385

post performance .1
25 januari 2017

post performance .1

25 januari 2017

foto

380

samen/apart.pastinaak
17 januari 2017

samen/apart.pastinaak

17 januari 2017

video

373

samen
13 januari 2017

samen

13 januari 2017

foto

363

hangende
6 januari 2017

hangende

6 januari 2017

foto

368

stamhoofd
1 januari 2017

stamhoofd

Het stamhoofd was de eerste 80 jaren van zijn leven een groot man geweest, fysiek gezien.
Het duurde daarom een tijdje voor we doorkregen dat hij oud werd. De laatste jaren kroop de zwaartekracht in zijn nek, schouders, gemoed en hoofd. Hij zit nu graag comfortabel.

Temidden van zijn afstammelingen neemt hij plaats op zijn stoel.

Het wordt stil als het stamhoofd uit zijn jas een stapel enveloppen in zijn rechterhand tovert.

Eén per één roept hij de afstammelingen bij zich en overhandigt de met bankbiljetten gevulde enveloppen.

Terug op hun plaats piepen de afstammelingen in hun enveloppe.

Het is weer een mooi jaar geweest.

Ze weten zelf nooit zo goed wat ze met dit ritueel moeten.

Hun enveloppen belanden in handtassen of broekzakken.

Als alles uitgedeeld is, staat het stamhoofd recht.

“Ik heb geen fijne mededeling”

In de stilte die daarop volgt komen beelden van tumoren, hartritmestoornissen, kankergezwellen, uitzaaiingen en ingrepen allerlei. Enkele hoofden kleuren wit. Hij neemt een gerekte stilte voordat hij zijn verhaal begint.

Hij heeft het over pensioenen, over grafieken, over minima, over te weinig volgens de norm,over huishoudelijke objecten die vervangen moesten worden, over alles waar journaals mee pronken. Een soort samenvatting geeft hij. Hij zegt ook dat hij is gaan tellen en dat dit de laatste gevulde enveloppen zullen zijn. Volgend jaar zal iedereen enveloppen krijgen maar met lucht.

Ik denk aan een gesprek dat ik een avond eerder had. Dat gesprek ging over hoe de wereld te redden viel. Eén van de conclusies die viel, was dat we allemaal met minder tevreden moesten zijn. Dat was een noodzaak om deze planeet te redden.

Alle afstammelingen waren opgelucht, ook zij wisten dat dit een eindig verhaal was. Woorden als eindelijk kwamen uit monden. Het stamhoofd was niet iemand die een lage status nam. Ook nu niet. Geen medelij nodig.  Beelden over zijn toekomst kwamen. Hij was nog niet op zijn einde gelopen. Gelukkig maar.

stamhoofd

1 januari 2017

tekst

350

wortel familie
16 december 2016

wortel familie

16 december 2016

foto

344

wortel familie
15 december 2016

wortel familie

Ik ben opgegroeid in een dorp naast Wortel.

ik had menig Wortelse vrienden

en bracht daar mijn halve jeugd door.

Vorige maand sprak een Indische man met tulband me aan

je hebt een goed Karma

maar je bent niet goed geworteld.

De laatste jaren hoor ik het vaak

dat ik niet geworteld ben.

ik vind het moeilijk dat echt te begrijpen

maar ik werk er wel aan.

vorig weekend haalde ik uit de volle grond

een familie wortelen:

een jonge vrouw met pronte buste,

een jonge heer die in de koelkast een oud mannetje werd,

een dame met mooie benen,

iemand met een geamputeerd been,

een trio en een baby.

Ik wilde er graag een hoorspel maken.

een hoorspel uitgevoerd door poppenspelers.

Ik merkte dat ik er al gauw nederlanders van maakte.

De titel zou FAMILY CARROT zijn

en ze zouden allen hun teksten zingen

in n gebrekkig engels met hele lage bastonen.

bijna onhoorbaar.

ik heb lang aan mijn witte tafel met deze familie peekes in de hand gezeten.

Maar heel concreet werd het niet.

Ik ben dan maar foto’s van de wolken gaan maken.

 

wortel familie

15 december 2016

tekst

341

miss
9 december 2016

miss

9 december 2016

foto

321

sir
8 december 2016

sir

8 december 2016

foto

318

lady
7 december 2016

lady

7 december 2016

foto

315

stalker
1 december 2016

stalker

de eerste keer dat hij in mijn leven kwam

zat ik nietsvermoedend op de bus

te staren

hij stapte in

ging schuin tegenover me zitten.

ik kon hem niet plaatsen

geen enkel hokje paste

geen nationaliteit of geloof

geen leeftijd of geaardheid .

 

hij heeft zijn leren riem nog niet aan

en doet een poging terwijl hij loert naar me.

zijn zwarte leren schoenen zijn geweven

klassiek

de rest eerder bruine tinten.

hij imiteert een leeuwentemmer met zijn riem

Ik kijk de oude moslimman recht voor me aan

is dit normaal?

hij weet het ook niet

‘maar je kan me wel beschermen’

dat zeg ik luidop

hij begrijpt me niet

en stapt de volgende halte af

de riemman staart me nu onophoudelijk aan

ik kijk naar buiten maar probeer stiekem via het glanzen van het raam te gluren

zijn riem is aan

hij onrustig

5 haltes verder

hij stapt uit

ik adem in.

 

Twee dagen later zit ik in een ander stadsdeel

te vergaderen

het is het café aan de achterkant van een station

we zitten aan het raam

een groot raam van op de grond tot in de lucht

achter het raam is er een non-plek

deze  transitzone  kent veel passage

van ambtenaren die van het station naar de hoge anonieme gebouwen stappen

in deze transitzone waait het

altijd

ook al heerst  er een hittegolf.

maar nu waait het heel erg

dat zie je aan de bladeren

die waaien aan.

Met die bladeren

waait hij ook aan

de riemman.

Ik schrik maar doe pokerface.

hij komt op het verhoogd stoepje recht voor ons zitten

daar buiten

het is geen zitplek

maar hij maakt het ervan.

Ik achter het raam

probeer het in mijn ooghoeken te volgen

maar hij blijft me strak aankijken.

Het is moeilijk om nu niet aan grote thema’s te denken als de dood.

Hij, de dood , staat me buiten aan te staren.

 

Bij de derde ontmoeting is het donker.

een luguber stukje recht achter mijn huis

ik wandel in een iets sneller tempo

toch kijk ik ineens rechtop

recht in de ogen van riemman

ik wil hem vragen wie hij is en of hij dit met opzet doet

maar mijn mond plakt

vast

mijn hoofd slaat

tilt

niet te opvallend vergroot ik mijn pas

maar hou het tempo aan om geen argwaan te wekken

na enkele meters kijk ik achterom om te zien of hij me achtervolgt.

Ik sla de zijstraat in

hij is uit beeld

een brancard met een dode man wordt buiten gedragen

blauwe lichten prikken in de ogen

ik doe mijn ogen dicht .

stalker

1 december 2016

tekst

304

weduwnaar
16 november 2016

weduwnaar

Voordat ik op date ging met hem

spoot ik fysiologische zoutoplossing in mijn neus

om deze te ontdoen van nasaliteit.

Op het flesje las ik dat dit twee jaar geleden was vervallen,

twee jaar al.

Ik dacht aan de weduwnaar die ik ‘dra zou ontmoeten

ik dacht aan zijn overleden vriendin

die ook vervallen was rond de periode van dit flesje

en hoewel je niks met elkaar mag vergelijken,

dat is me er met de rijstpap ingelepeld,

begreep ik de symboliek van dit moment.

Gelukkig kan ik dit flesje nog wel gebruiken

en hij

hij mag met mij naar de hei.

weduwnaar

16 november 2016

tekst

311

supermaan zoek
14 november 2016

supermaan zoek

14 november 2016

foto

325

uitkijk naar super maan
13 november 2016

uitkijk naar super maan

13 november 2016

foto

331

herfstarchief /7
31 oktober 2016

eikel

herfstarchief /7

31 oktober 2016

foto

290

plofchampignon
30 oktober 2016

plofchampignon

De winter heeft zijn tijd opgeëist

en toch slenteren we nog in krokante bladeren.

De zon priemt tussen de boomarmen

waaraan het merendeel van het loof nog hangt.

Je moet oppassen

voor eikels

ze vallen snoeihard op je kop

liever dat dan prikkelbare kastanjes

maar met pluisjes vind ik die heerlijk

gepoft

bij voorkeur.

Vannacht

toen het nog zomertijd was

en we hier liepen

ploften onze voeten

nu zoeken we ze,

de plofchampignons

we gebruiken ze als rookmachines

zwarte, blauwgrijze wolken

stomen langs onze kuiten

het bos in.

Aromatiseren heet dat, geloof ik…..

plofchampignon

30 oktober 2016

tekst

293

herfstarchief /6 bis
28 oktober 2016

herfstarchief-4bis

herfstarchief /6 bis

28 oktober 2016

foto

284

herfstarchief /6
28 oktober 2016

2016-10-28-09-51-52

herfstarchief /6

foto

281

herfstarchief /5
27 oktober 2016

dscn1333

herfstarchief /5

27 oktober 2016

foto

271

WAAI FIETS
26 oktober 2016

waai fiets

nu

nu het waait

wil ik niet op 6 afturven dus heb ik je geen nieuw bericht gestuurd

net als de 4 andere pogingen die ik deed

heb je geen tijd of plaats

je bent elders

nu fiets ik hier in je stadsdeel.

Als jij aan de overkant zou fietsen

nu het waait

zou ik je dan toeroepen?

Het is donker

mijn krakkemikkige fiets zonder licht

kan de spotlights niet bepalen

nu het waait

is het een snelkookpan

mijn geest giert

het traanzakje speelt ventiel

zo voelt het

maar ik fiets verder

in de lucht zie ik één ster

jij had vliegwerk verricht

stuurde je

deze week

is dat met vliegen

en vallen en opstaan

waaide het toen ook al?

of probeer je noodlottig dingen

te laten ontkomen van hun zwaartekracht?

WAAI FIETS

26 oktober 2016

tekst

178

relief /2
25 oktober 2016

2016-10-27-14-22-16 2016-10-27-14-22-19 2016-10-27-14-22-22

relief /2

25 oktober 2016

foto

265

herfstarchief /4bis
22 oktober 2016

herfstarchief4b herfstarchief4c

herfstarchief /4bis

22 oktober 2016

foto

207

then the letting go /1
21 oktober 2016

thenthelettinggo1_kaartje

then the letting go /1

21 oktober 2016

tekening

127

then the letting go / 1
21 oktober 2016

then the letting go / 1

Ze zegt dat ze haar kwijt zijn. Haar borstkast gaat op en neer in een razend tempo. Ze praat heel dun alsof haar stem aan een zijden draadje hangt. 
In hun stallen en de omliggende weien hebben ze gezocht. Ze is bang maar weet niet waarvoor. Ze krabt met haar vingers aan haar vel onder haar zwarte krullende haren en zweetdruppels wonen nu tijdelijk op haar voorhoofd. Ik begrijp niet wat er echt aan de hand is en toch troost ik haar zoals een 14 jarige dat kan of niet kan.

Enkele dagen ervoor speelden we nog verstoppertje in het park ook al wisten we dat we dit niet meer hoorden te doen. Normaal is ze een goeie vinder, ook al vond ze vanochtend geen moeder meer.

De bel gaat, ze veegt haar druppels weg.  In de grijze lucht zoekt ze naar het antwoord dat zal neerploffen, maar er valt niets. Ze hapert even, alsof ze niet wil binnengaan maar verder wil zoeken rond de stallen van hun boerderij. Dan volgt ze me en het leven neemt zijn rollen weer op. We gaan de klas binnen. Wij zitten allen, 24 meisjes en 1 jongen, in onze blauwe kostuumpjes te kijken naar hoe een lerares ons probeert iets uit te leggen. Ik kijk naar de zwarte krullen voor me. Haar onrust van op de speelplaats is nog niet gaan liggen. Ik zie hoe ze in haar hoofd verder zoekt.
Mijn maag knort. Er wordt op de deur geklopt. Hard geklopt. De directeur komt binnen en vraagt of zij haar boekentas wil meenemen. Op de gang horen we het gillen. Het krijsen wordt afgedempt door de vrolijke hertentrui van onze directeur.  Dit gebrul herken ik. De voorbije zomer waren we samen nog op kamp en liepen langs varkensstallen. Een dier werd afgeslacht, ik drukte mezelf tegen de prikkeldraad uit angst. Zij herkende dit geluid, deze extreem hoge luide oerse repetitieve tonen van een beest dat in de hand van zijn boer dood gaat. Ik heb er nachten niet van kunnen slapen. Maar hier in de gang kreeg de directeur de zwaarste taak. Hij moest haar kinderlijkheid omleggen en deze werd als een winterjas opgehangen in deze kale betegelde gang. De gang galmde en leek eindeloos te duren.  Ook al wisten wij niet wat hij haar had verteld. Onze kinderlijke verbeelding wist dat ze nooit meer verstoppertje zou kunnen spelen.

then the letting go / 1

tekst

125

herfstarchief 4
21 oktober 2016

herfstarchief4

herfstarchief 4

foto

190

relief /1
20 oktober 2016

relief1relief3relief2

relief /1

20 oktober 2016

foto

183

herfstarchief 3
14 oktober 2016

herfstarchief3

herfstarchief 3

14 oktober 2016

foto

53

herfstarchief 2
12 oktober 2016

herfstarchief-2

herfstarchief 2

12 oktober 2016

foto

58

herfstarchief 1
12 oktober 2016

herfstarchief-1

herfstarchief 1

foto

61

ordenen
11 oktober 2016

overzicht_kaartje

ordenen

11 oktober 2016

foto

91

herfstig
10 oktober 2016

herfstig

Het was een herfstig weekend
een vriendin waarschuwde me
dat dit het moment is om los te laten.
Enkele bomen werkten hier actief aan mee.
ik zag een jongen met een plakbandrolletje,
de verkleurende bladen vastplakken aan takjes
ook hij bevocht de natuur
De kinderen die ik kende verzamelden een heel weekend
ze staken hun wintervoorraad in broekzakken
hun handpalm te klein om dit museum uit te stallen
beukennootjes, stokjes, stenen, bolsters
zelf kreeg ik drie eikelhoedjes en een veertje.
Het veertje was zo licht dat het de zwaartekracht
van dit moment ontkende
Dat stemde me blij maar
voor ik het doorhad was het weer gaan vliegen.
De ijle lucht in
richting de roodgroenbruinebladermassa.

herfstig

10 oktober 2016

tekst

76

TELLEN
10 oktober 2016

tellen

In het dorp was het 3 maal per jaar wegomlegging:
met de kermis, de processie en de jaarmarkt
dan reden de auto’s die anders het dorp passeerden
door onze straat
dat waren dagen dat we niet op straat mochten spelen
dit vonden we niet erg
we waren zelfs lichtelijk opgewonden
met een kaft, een wit A4 en een balpen trokken we de voorhof in
om auto’s te tellen
en in plaats van een streepje noteerden we zorgvuldig de nummerplaten
onze moeder kon ons tijdens het avondeten vertellen
wie er bij welke nummerplaat hoorde
‘ah dat is de nummerplaat van jeanne en hugo’
Wij vonden dat heerlijk.

Nu in de stad,
zitten we voor ons raam,
bij gebrek aan voortuin
auto’s te tellen
niet omdat we opgewonden zijn
maar we zijn boos
verontwaardigd zou zo zacht klinken
en hoewel boos te hysterisch klinkt
is deze woede heel terecht.

Wij willen gezonde lucht
onze straat is ziekmakend
specialisten zeggen:
maak dat je weg bent
het is schadelijk
longen en hersenen kunnen hier niet gezond rijpen
en nu tellen we de duizenden streepjes
duizenden per dag
400 per uur als je de nacht meetelt
Van nummerplaten noteren is er al lang geen sprake meer.

Toen de wetenschappelijke bewijzen op tafel lagen
schreven we brieven aan de hoge piefen
Maar het heeft geen dreigingsniveau
voor hen
het boeit daar niemand
behalve wij
die moeten ademen
en nu achter ons raam aan het tellen zijn
hopelijk zeggen cijfers hen wel iets.

TELLEN

tekst

65

knol selder
5 oktober 2016

knolselder

knol selder

5 oktober 2016

video

258

boeren kool
4 oktober 2016

boerenkool

boeren kool

4 oktober 2016

video

262

worteltje
3 oktober 2016

worteltiktak

worteltje

3 oktober 2016

video

255

dansende pastinaak
27 september 2016

dansende pastinaak

27 september 2016

video

252

halve boom
25 september 2016

halve boom

Mijn ouders waren een week eerder ook al in het bos

de week ervoor en de week daarvoor en zo kan je terugtellen tot jaren terug

ze dragen het bos als een alledaagse schoen

toch kan je niet voorspellen wat er steeds op je pad komen zal

Vorige week liepen ze daar, op de plek waar wij nu staan

voor hen wandelde een wat ouder koppel

dat kon je zien aan de loop van de man die geen voetsporen achterliet maar een streep van de nasleep van zijn linkerbeen

maar dat is nu even niet van tel.

het waaide

het waaide zo sterk dat je bijna geen andere geluiden kon waarnemen

ineens als bij een blikseminslag viel uit de lucht, ter hoogte van die wandelaars, uit de hemel een dikke tak

of een stuk boomstam, ik denk dat mijn moeder het zo zei

de mensen die er onder liepen waren net op tijd kunnen wegrennen (lees: wegslepen)

ik vond dat zelf niet zo spectaculair klinken en vroeg naar het geluid maar dat was enkel die sterke wind, ik probeerde me iets voor te stellen en meestal maak ik alles net iets te groot

mijn moeder zegt zelf dat ik alles 30 keer groter kan opblazen

toen kwamen we dichter bij de plaats delict

ik verwachtte een dooie droge tak die er afwapperde als bij een mug die te lang geen bloed binnenkreeg

maar in werkelijkheid was deze tak de helft van een grote boom

“stamp er meer eens tegen dan voel je zijn kracht”

ik stampte ertegen en durfde niet toe te geven dat mijn teen er vier uur later nog blauw van zag

hij was zo zwaar dat je de halve boom met 90 mannen als in een heilig bloed processie zou moeten wegsjouwen, op weg naar het kerstboomverbranding die bij ons dorp 1 maal jaars werd georganiseerd. Het nachtelijk feest zou uren langer duren door die volle grote halve boom.

 

halve boom

25 september 2016

tekst

136

halve boom
25 september 2016

halveboom_tekening

halve boom

tekening

233

vogel
25 september 2016

vogel-tekening

vogel

tekening

197

vogel
25 september 2016

vogel

Hij verpoost daar temidden van het zandpad

de weg ligt als brandpunt van deze aardsmooie natuur.

met rondom zand is hij, kleiner dan mijn dameshand,

koud

de zon schijnt ook al is de herfst net begonnen

zijn veren; bruin, wapperend in de wind

“Hoe heet deze vogel?” vraag ik aan mijn vader,

die alle vogels bij naam, toenaam, geluid, vluchtroute en broedtempo kan toefluiten

“Vogel” zegt hij

mijn moeder en ik geloven het niet

“Vogel?” zeg ik

“Ja Vogel, er zijn zoveel soorten waar nog geen naam voor gevonden is”

het is verdrietig te kijken naar deze perfecte doch dooie Vogel.

Met zijn wandelstok draait mijn vader Vogel om.

De rest van de wandeling denk ik aan Vogel.

Het is ook moeilijk niet te denken aan het jongetje liggend in de branding

ik heb altijd geweigerd naar die foto te kijken en toch brandt hij op mijn netvlies

er zijn zoveel mensen die we dood hebben aangetroffen

ook zonder naam of kennis van zijn laatste woord of exacte vluchtroute

Zoveel soorten die gewoon verdwenen zijn, zonder naam

Alsof ze nooit bestaan hebben.

vogel

tekst

171

soep
24 september 2016

soep_kaartje

soep

24 september 2016

tekening

242

thelettinggo / herfst
22 september 2016

lettinggoherfst

thelettinggo / herfst

22 september 2016

foto

187

punt
20 september 2016

punt

punt

20 september 2016

tekening

223

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ gebroken lijnen
19 september 2016

 _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ gebroken lijnen

We stonden op het dak van het museum van de immigratie. Dit uitzicht kan je mogelijk bezichtigen nadat je het verhaal van duizenden vluchtelingen hebt bekeken. Wij zitten in een gepersonaliseerde hedentendaagse rondleiding. Een 18 jarige Afrikaanse jongen had al zijn moed en schouderklopjes bijeengeraapt om voor deze club omstanders stukjes van zijn vluchtverhaal te verwoorden. Als ramen die zich heel even openden voor ons. Het glas was fragiel. Hij tekende gebroken lijnen tussen woestijnen en zijn mooie leven ginder. Hij vertelde niet de stukjes waarin hij mishandeld werd. Misschien uit respect. Misschien uit schaamte. Als je zijn route intypt, dan geeft google maps aan dat het onmogelijk te voet is en slechts 10 uur vliegen, vogelvlucht. Maar hij deed het als puber jongen, te voet. Hij vertelde in een bijzin dat zijn vriendin onderweg kwijt is geraakt. Zijn gebroken lijnen raakten mijn omstanders.  We hoorden een man de trap opkomen. Hij hoorde niet bij de groep en had net ook de beelden gezien van de vluchtelingen honderd jaar geleden. Hij begon luid te praten, zijn vrouw deed de ssst-beweging met hand en klank. De man voelde zich benadeeld. “Ik mag hier ook zijn, ik heb hier voor betaald”. Hij doorbrak de gebroken lijn, liep loodrecht door de groep zodat hij van zijn verdiende uitzicht kon genieten. De jongen vertelde niet dat zijn beste vriend onderweg overleed. Hij vertelde niet over zijn nachten alleen. Hij had het wel over de dorst, de berg achter zijn moederlijk dorp en zijn moeder.  De omstanders  gaven een applaus. De jongen was blij en moest nog even bekomen: hij had het toch maar gedaan. Ik was trots. Hij had weer een angst overwonnen.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ gebroken lijnen

19 september 2016

tekst

162

mis plaatst
19 september 2016

misplaatst_tekening

mis plaatst

tekening

239

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _gebroken lijnen
19 september 2016

gebrokenlijnen_tekening

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _gebroken lijnen

tekening

236

MIS plaatst
19 september 2016

mis plaatst

Ik zit in een binnentuin. Heb een cafétafel omgebouwd tot mijn atelier. Ik probeer bergen te  tekenen en af en toe noteer ik woorden. Ik hoor dat de muziek daarbinnen speelt, luid. Volgende keer draag ik de oorstoppen die mijn oren laten stoppen van hun dagdagelijkse functies. Een geluidloos slaaplied. Terwijl ik daar zit, komen mensen toe waaronder een kunstenaar die ik bewonder. Hij zegt: we doen hier dadelijk een lezing maar blijf gerust zitten. Heel gerust is het niet maar ik berg mijn penseel op, mijn computer klap ik in, mijn tafel ontdoet zich van mijn ateliergevoel. Ik denk: dit kan wel boeiend zijn. Andere mensen stromen binnen, ook een kunstenaar die mij in huiselijke sferen pathetisch noemt. Zij horen bij dit event, ik ben de outsider. Maar op het moment dat ik dit besef, is de ‘lezing’ begonnen. Daar waar ik veel van lezingen hou en opensta voor alles wat je je bedenken kan, is dit het saaiste symposium waar ik ooit op aanwezig was. Saaier dan het woord symposium zelf. Ik zit gesandwicht in tijd en ruimte. Het blijft maar duren en ik, zo misplaatst en nu temidden van deze bende. Ik kan niet weg want dat zou te veel betekenen. Het blijft maar duren als in een lauwe nachtmerrie. Ik doe mijn boekje open maar merk dat mijn potlood te luide geluiden krast, ik doe mijn boekje toe. Mijn omstanders lachen om inside moppen en de kwaliteit is zo on-orgineel dat het me boos maakt.  Maar ik zit vast. Na een oersaaie poging om een week te beschrijven en ik hunkerend naar schrijven, komt er een applaus. De docenten kunstenaars gaan recht achter mijn stoel staan en becomplimenteren elkaar: dit was echt een geslaagde week. Ze confisceren de bewegingsruimte van mijn stoel en ik ben genoodzaakt nog langer te blijven zitten. De lauwe merrie krijgt gevoelens en galoppeert verder in stilte. Ik verzet de tafel waardoor ik toch weg kan vluchten, het café uit , de fiets op, om 30 meter verderop op een bankje aan het water even uit te razen.

MIS plaatst

tekst

173