WINTERWANDEL 010318

WINTERWANDEL 010318

Woest

Zo ligt het bos er bij,

Ontzettend woest en ontredderd.

Het ligt er niet bij, het stormt.

Het ruisen was de afgelopen dagen in opstand gekomen.

6 Beaufort.

Vanuit de auto zie ik de bomen die metronomen zijn geworden.

TIK TAK

TIK

van links naar rechts.

Het geluid is zo heftig.

Het kraken. Het kraakt zo luid.

Honderd jaren ouden stammen met takken

en nu ze bewegen als metronomen,

samen in de maat.

Een maat die te snel gaat.

Je wandelt in een tempo waardoor je hoofd hoopt dat je lijf het niet doorkrijgt hoe koud het is.

Het stukje hei is oorlogsgebied van de snerpende wind.

Hij heeft vrij spel en

vliegt om je oren die je dacht te hebben ingepakt.

Snerpend koud in zijn eigen kwadraat.

Ook al doe je of je het niet doorhebt.

Je denkt het wel.

Wat als de wortels van die boom het nu laat afweten

De grond onder en naast zich lost

Om zo die te dikke te grote stam met zijn takken gewoon laat gaan

Omgaan

Omleggen

Dan ben je blij dat je het bos uit bent

En dat je de stilte van een autocabine hebt bereikt.